W traktacie paryskim z 1947 ustalone zostały współczesne granice Rumunii. Poza Besarabią i północną Bukowiną włączoną do ZSRR straciła ona (oddaną już wcześniej) na rzecz Bułgarii południową Dobrudżę, zachowując jednak zabrany Węgrom Siedmiogród. Wzrastające wpływy radzieckie doprowadziły w 1947 r. do detronizacji Michała I (zmuszono go do abdykacji) oraz powołania Rumuńskiej Republiki Ludowej z Georghe Georghiu-Dej na czele. W 1965 do władzy doszedł Nicolae Ceauşescu (po tajemniczej śmierci przebywającego w ZSRR G. Georghiu-Deja), który niemal natychmiast po dojściu do władzy ogłosił, że w Rumunii socjalizm został już właśnie zbudowany i kraj wchodzi na nowy etap – budowy komunizmu, pod nową nazwą – Socjalistyczna Republika Rumunii. Ten propagandowy zabieg nie spodobał się w Moskwie, która zazdrośnie strzegła swych praw do stosowania symboliki i nomenklatury socjalistyczno-komunistycznej. W dodatku w 1968, mimo nacisków ze strony ZSRR, Rumunia nie wzięła udziału w interwencji wojsk Układu Warszawskiego w Czechosłowacji (wkrótce zaś Ceauşescu faktycznie zawiesił udział kraju w strukturach wojskowych Układu), co wpłynęło korzystnie na ogląd Rumunii przez kraje zachodnie. Licząc na to, że kraj ten zmierzać będzie do wyzwolenia się spod kurateli ZSRR w kierunku przynajmniej zbliżonym do tego, którym szedł Tito w sąsiedniej Jugosławii, przyjęto Rumunię do Banku Światowego i Międzynarodowego Funduszu Walutowego. Na Rumunię posypał się deszcz kredytów i funduszy pomocowych, część z nich kraj uzyskiwał zresztą jako rekompensatę za emigrujących z Rumunii do Izraela Żydów oraz wyjeżdżających do Niemiec Rumunów pochodzenia niemieckiego. Pojawiły się także inwestycje, np. z bliskiej Rumunom z racji pokrewieństwa językowego Francji (np. Renault zbudował w 1968 w Colibaşi koło Piteşti fabrykę Dacia). W miarę upływu czasu, kiedy okazało się, że środki uzyskane na Zachodzie przeznaczane są nie na rzeczywisty rozwój kraju, ale na wzmacnianie reżimu Ceauşescu, na budowę pałaców i innych symboli wielkości dyktatora – Rumunia pogrążała się powoli w kompletnej izolacji. Reżim Ceauşescu był przy tym wyjątkowo okrutny, nawet w porównaniu z radzieckim i enerdowskim.

Karpaty Południowe ciągną się od Przełęczy Predeal na wschodzie po przełom Dunaju, nazywany też Żelazną Bramą, na południowym zachodzie. Jest to najwyższa grupa górska w Rumunii. Duży obszar jest← wyniesiony na wysokość powyżej 2000 m n.p.m. Najwyższym szczytem Karpat Południowych jest Moldoveanu (2544 m.) w paśmie Gór Fogaraskich; oprócz niego wysokość 2500 m przekraczają szczyty pasm: Parâng, Retezat, Bucegi.

Karpaty Południowe stanowią klimatyczną oraz kulturowo-historyczną barierę pomiędzy Siedmiogrodem a Wołoszczyzną. Przez centralną część gór przełamuje się głęboką doliną Aluta, używana od wieków jako droga z Siedmiogrodu na Wołoszczyznę .

Dobrudża - terytorium między Morzem Czarnym na wschodzie, Dunajem na zachodzie i północy, a Górami Bałkańskimi na południu. Część północną, w łuku Dunaju, zajmują stare masywy (wys. do 467 m), w części południowej znajduje się stepowa wyżyna. Wzdłuż wybrzeża (zwłaszcza w pn. części) liczne jeziora lagunowe (największe to Razelm). Główne miasta to Konstanca na obszarze Rumunii i Dobricz w Bułgarii. Wzdłuż wybrzeża Morza Czarnego rozsiane są liczne kąpieliska.

Choć wioska (węg. Szászfehéregyháza, niem. Deutschweisskirch) leży z dala od głównych dróg, warto do niej zajrzeć, zwłaszcza że została wpisana na Listę Światowego Dziedzictwa Kulturalnego i Przyrodniczego UNESCO. Najcenniejszym zabytkiem Viscri jest warowny kościół ewangelicki, ze względu na kolor nazywany niekiedy Alba Ecclesia (Weisskirch, Biały Kościół). Rumuni uprościli nieco niemiecką wymowę – stąd nazwa Viscri.

Jego dzieje sięgają czasów Szeklerów, którzy wznieśli w tym miejscu niewielką romańską świątynię, przejętą i przebudowaną pod koniec XII w. przez niemieckich osadników. W obliczu rosnącego od początku XV w. zagrożenia rozpoczęto budowę obwarowań. Mury obronne w obecnym kształcie powstawały stopniowo przez cały XVII wiek i prezentują się imponująco. Skomplikowany system cel wewnętrznych i różnorakich przybudówek tworzy wbrew pozorom harmonijną całość.

We wnętrzu kościoła warto zwrócić uwagę na chrzcielnicę wykonaną z kapiteli romańskich. Po upadku komunizmu większość rodzin o niemieckich korzeniach wyemigrowała, a ich miejsce zajęli Cyganie. Bez dawnych mieszkańców i protestanckiej liturgii klimat takich wiosek jak Viscri zmienił się bezpowrotnie i dziś stanowią one tylko atrakcję turystyczną.

W centrum rumuńskiej Bukowiny w kilku sąsiadujących ze sobą wioskach w trójkącie pomiędzy Radowcami, Suczawą i Gura Humorului żyją mówiący archaiczną polszczyzną potomkowie Polaków, którzy zaczęli przybywać w te rejony pod koniec XVIII w.

Po górnikach z Bochni i Wieliczki osiadły tu rodziny z Czadcy (region na terenie dzisiejszej Słowacji). Migracje ułatwiał fakt, że zarówno Bochnia, Wieliczka, jak i region Czadcy oraz Bukowina leżały w jednym państwie – Austrii. Osady Nowy Sołoniec, Plesza i Pojana Mikuli to „kolonie” założone kilkadziesiąt lat później przez emigrantów ze wsi w okolicach Czerniowiec (obecnie na Ukrainie) i Siretu.

Bukowińscy Polacy stanowią dziś zintegrowaną kulturowo grupę. Związek Polaków w Rumunii oraz Domy Polskie organizują m.in. spotkania polonusów i naukę języka dla dzieci. Od początku lat 90. XX w. powstało mnóstwo zespołów pieśni i tańca biorących udział w festiwalu folklorystycznym „Spotkania Bukowińskie” w Pile i Jastrowiu.

Najliczniejsze polskie społeczności zamieszkują Pleszę, Nowy Sołoniec, Kaczycę oraz Pojanę Mikuli – w tej pierwszej niemal 100% mieszkańców to Polacy (nie licząc rumuńskich żon i mężów).

Rumunia to kraj, który przecięty jest biegnącymi wielkim łukiem Karpatami Wschodnimi i Południowymi. Od gór tych rozpościerają się urodzajne niziny, które wykorzystywane są głównie pod uprawę rolną. Tereny na południe od Karpat to słynna historyczna Wołoszczyzna, obejmująca Nizinę Wołowską ciągnącą się aż po Mołdawię. Tereny wybrzeża Morza Czarnego to dużo miejscowości turystycznych oraz licznych znajdujących się tam uzdrowisk. Północna część wybrzeża zajmuje rozległa Delta Dunaju, będąca idealnym miejscem dla rozwoju fauny i flory a w szczególności raj dla ptactwa wodnego i ryb.

Rumunia jest demokracją o systemie parlamentarno-gabinetowym. Władza ustawodawcza koncentruje się w dwuizbowym parlamencie: Izbie Deputowanych (Camera Deputaţilor) liczącej 332 członków oraz Senacie (Senate) ze 143 deputowanymi. Obie izby wybierane są co 4 lata w wyborach tajnych, równych, bezpośrednich i proporcjonalnych. Wg konstytucji w parlamencie mają zagwarantowane miejsce przedstawiciele mniejszości narodowych (m.in. Polacy). Wynika to z faktu, iż przez szereg lat prawa innych narodowości w Rumunii były łamane, stąd chęć państwa do zagwarantowania im autentycznego uprawnienia w życiu społecznym i politycznym.

Na czele władzy wykonawczej stoi prezydent wybierany w wyborach bezpośrednich co 5 lat (do 2004 roku co cztery), będący najwyższym reprezentantem państwa, mianującym ambasadorów, szefem armii - nie sprawuje on jednak rzeczywistej władzy, która koncentruje się w rękach szefa rządu. Obecnie władza w Rumunii znajduje się w rękach centroprawicowej koalicji PNL-PD wraz z mniejszością węgierską. Szefem rządu jest Călin Popescu-Tăriceanu, funkcję prezydenta sprawuje Traian Băsescu. W opozycji pozostaje postkomunistyczna Partia Socjaldemokratyczna (Partidul Social Democrat), której przewodzi Mircea Geoana. Znacząca jest też rola w polityce Partii Wielkiej Rumunii (Partidul România Mare) z Vadimem Tudorem na czele. Reprezentuje on skrajnie nacjonalistyczne poglądy. W opozycji znajduje się również Narodowa Partia Liberalna, która wykształciła się z dawnej Konwencji Demokratycznej prezydenta Emila Constantinescu.

Rumunia (rum. România, IPA: /ro.mɨ'ni.a/) to kraj w południowo-wschodniej części Europy. Graniczy z Węgrami i Serbią na zachodzie, Bułgarią na południu wzdłuż Dunaju, oraz Ukrainą i Republiką Mołdawii na północy. Kraj ma także dostęp do Morza Czarnego. Bukareszt (rum. Bucureşti, IPA: /bu.ku'reʃtʲ/) jest stolicą i największym miastem Rumunii.

Od 29 marca 2004 roku Rumunia jest członkiem NATO, a od 1 stycznia 2007 także Unii Europejskiej. Po przyjęciu do organizacji, Rumunia stała się siódmym według liczby ludności krajem wspólnoty.